Porządek w hucie

Metryka liczy się dosłownie — bez osiemnastu lat na karcie nie ma dla Ciebie miejsca.

Personel wybiera, kogo wpuścić, i tej decyzji się nie negocjuje.

Dowód wraca do kieszeni i wraca do ręki obsługi — przy każdej kolejnej wizycie tak samo.

Gość na wyraźnym rauszu odsypia gdzie indziej, nie przy naszym stole.

Cała gra żyje w tych czterech ścianach — nie ma jej kopii w telefonie ani w sieci.

Gotówka nie wędruje z ręki do ręki jako zapłata za wygraną.

Żeton to znacznik w grze, nie waluta — koniec partii, koniec jego roli.

Sporny moment przy stole rozstrzyga krupier, przerywając rozdanie, jeśli trzeba.

Maszyn do gry nie szukaj w żadnym kącie — nie stoją tu i nie staną.

Dym trzymamy za drzwiami, na zewnątrz — w środku hali nikt nie zapala.

Torba, telefon, kurtka — Twoje rzeczy, Twoja odpowiedzialność za nie przy stole.

Aparat wyciągasz po zgodzie sąsiadów przy stole, nie przed nią.

Kto łamie ten spis, wychodzi z budynku i nie wraca tego samego wieczoru.